Aantal: 3.700

Landen: Afghanistan 

Hoofdreligie: islam 

Aantal christenen: 0%

Materialen: Bijbel, ook in audio, Jezusfilm

Aantal zendelingen nodig: 1

De Kohistani-stammen leven langs de bovenoevers van de rivieren Swat en Panjkora in het noorden van Pakistan, met een paar in Afghanistan, waaronder de Wotapuri-Katarqalai-sprekers. Het is echter niet bekend of er vandaag de dag nog wel mensen de Wotapuri-Katarqalai taal spreken. Tegenwoordig wonen er verschillende etnische groepen in de regio Kohistan die subgroepen zijn van het Kohistani-volk. Ze omvatten de Turvali, de Bateri, de Galo, de Rajkoti, de Wotapuri-Katarqalai en de Kohistani zelf. De Kohistani-stammen zijn beschreven als een krachtig, goed gebouwd, dapper, maar rustig volk. De stammen spreken verschillende Dardische dialecten, maar hun belangrijkste communicatietaal is Pashto, de taal van de dominante Pashtun-etnische groep. De Pashtun (een andere stam) domineren de Kohistani-stammen al jaren, kopen hun land of verdrijven ze met geweld.
De Kohistani-stammen bevinden zich in de smalle valleien gevormd door de zijrivieren van de Indus, waar irrigatie mogelijk is. Omdat de rivier de Indus door een steile rotsachtige kloof stroomt, is deze nutteloos voor irrigatie. De mensen zijn voornamelijk boeren en herders. Ze planten graan op terrasvormige velden en gebruiken ossen om te ploegen. Er valt heel weinig regen, dus de gewassen worden geïrrigeerd door waterkanalen die bekend staan als kuhls, die constant en vakkundig beheer vereisen. In de gebieden die door de kuhls worden geïrrigeerd, verbouwen de Kohistani gerst, tarwe, maïs, gierst en rijst, aangevuld met aardappelen en een verscheidenheid aan andere groenten. Omdat ze maar één jaarlijkse oogst kunnen verbouwen, vertrouwen de mensen op het hoeden van hun melkgeiten en runderen. Dit betekent dat ze hun vee met de wisseling van de seizoenen van de ene weidegrond naar de andere verplaatsen. Tijdens de zomermaanden verlaten ze hun permanente dorpen en drijven ze de runderen, geiten en schapen naar alpenweiden. De omringende bergketens en de Afghaanse grens hebben de neiging om Kohistani-stammen zoals de Wotapuri-Katarqalai te isoleren. Gezinnen hebben meestal huizen op vier of vijf verschillende locaties op grotere hoogten. Alleen in de winter leven ze samen in hun compacte dorpen, die langs de rivieren liggen. Naast boeren bestaat de bevolking van een dorp normaal gesproken uit smeden en timmerlieden die tweetalig zijn in het Pasjtoe. Er zijn ook een aantal pachters en ingehuurde landarbeiders. De Kohistani beoefenen over het algemeen endogamie, wat betekent dat ze alleen binnen hun eigen groep trouwen. Hun samenlevingen zijn ook patrilineair, wat betekent dat de afstammingslijn via de mannen wordt getraceerd. De vrouwen zijn niet afgezonderd, zoals gebruikelijk is bij veel moslimgroepen in Afghanistan, omdat ze nodig zijn om te helpen met het werk op de boerderij.
Eeuwen geleden was hun gebied voornamelijk boeddhistisch. Later werd het boeddhisme vervangen door het hindoeïsme. Rond 1000 na Christus verspreidde het islamitische geloof zich echter door de regio. In die tijd bekeerden de Kohistani zich van hun polytheïstische Arische overtuigingen tot de soennitische islam. Sporen van traditionele, pre-islamitische overtuigingen zijn nog steeds aanwezig in een paar gebieden. Sommige stammen beoefenen sjamanisme. Ze geloven dat er een onzichtbare wereld is van goden, demonen, feeën en voorouderlijke geesten. Ze zijn afhankelijk van sjamanen (priesters of priesteressen) om de zieken te genezen door magie, te communiceren met de goden en gebeurtenissen te beheersen. 

Gebed
• Bid dat de Heer arbeiders zal opwekken die bereid zijn om voor lange termijn dienstbaar te zijn aan de Wotapuri-Katarqalai.
• Bid dat een beweging voor het maken van discipelen zal floreren onder alle Kohistani-groepen, vooral de Wotapuri-Katarqalai.
• Bid dat de Heer “mensen van vrede” zal opwekken die de ambassadeurs van Christus in hun gemeenschap zullen verwelkomen.


Bronnen:
https://joshuaproject.net/people_groups/15418/AF